آسمان هشتم

اینک که بلیط مشهدت دست من است 

 گویی سَنَد بهشت را بخشیدی ...

دوباره ضامن من میشوی امام رئوفــ ؟؟

عجیب در سفر کربلایِ خود گیرم ...

به غیر از نوکریِ تو به دردی نمی خورم

بیرونم کنی بخدا بیکار می شوم...

دلتنگی یَعنی ؛

کسی در شهر خود سر می کند

اما ...

دلش در کوچه های دور حرم مانده آواره

کاش دل من هم

فرش حرمت بود ...

ای که یک گوشه ی چشمت غم عالم ببرد

حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد...

دور فلکۀ آب از عرض خیابون داشتم عبور میکردم.که جلوی پام یکی از اتوبوسای مسیر ترمینال – حرم ترمز زد، اولین مسافری که پیاده شد یک کودک4-5 ساله و پدرش بود. پدر گفت: باباجون به امام رضا سلام کن. پسر کوچولو فوری و بی معطّلی ولی چنان ساده و خالصانه گفت:

امام رضا سلام

 انگار آقا جلو چشمش وایستاده و اونو میبینه و سالهاست با او آشناست. این صحنه چنان مرا تحت تأثیر قرار داد که هروقت یاد اون منظره می افتم ناخواسته گرمایی رو تو چشمام حس میکنم و قطرات اشکم جاری میشه حتی همین الآن که دارم این مطلب رو مینویسم....

اين دلتنگي هاي من را هيچ "باراني" آرام نميکند

فکري کن...

اشک من طعنه ميزند به "باران رحمتت"

ایها الرئوف

 بيماري روي تخت بيمارستان، پيرزني روي ويلچر ساكن روستايي دور، سربازي روي برجك نگهباني در يكي از مرزها، ناخدايي بر پهنه آبي روي لنجي چوبي، مهندسي در نزديكي شعله‌هاي پالايشگاه و... هرآنكه بر دلش «السّلام عليك ياعلي‌بن‌موسي‌الرضا» نقش بسته و هنوز بر لب جاري نشده كبوتري آن سلام را به نوكش گرفته و آن را بال زنان تا حرم آورده است.

آقا جان

کبوتر من هم به حرمتان رسید؟

خیلی برایش " آیه الکرسی "

خواندم تا سالم برسد ...

همان گدای قدیمی که داشتی داری...

همان امام رضایی که داشتم دارم...

" چقدر دلم مي‌خواست الان توي اين عكس بودم"

همون جا...

کنار حرم...

اولین بار نیست که گریه می کنم

اما...

اولین بار است

 

موضوعات مرتبط: دلنوشته